18 تیر قیامی که تاراج شد

                           تاملی بر بیانیه آرمان نوری برای براندازی

سحرتحویلی

 

در آستانه قیام 18 تیر بار دیگر برخی از نیروهای اپوزسیون سنتی می کوشند تا با شکل دادن به این جنبش به باور خودشان آنرا تداوم بخشند.

اما از آنجایی که هرگز ندانسته اند این جنبش بر چه اساسی شکل گرفت نیز نمی دانند چگونه می توان آنرا هدایت کرد و تداوم بخشید.

جنبش 18 تیر در ایران  قبل از اینکه بخواهد به دلیل ماهیت خودش ماندگار شود به علت سرکوب و رفتار وحشیانه رژیم ماندگار شد و از آنجایی که در فرهنگ مبارزات سیاسی ما همواره آن کس که در گیر و دار مبارزه مظلوم واقع می شود محبوب تر است ، بسیاری توانستند با مظلوم نمایی اولا خود را به این جنبش منصوب نمایند و ثانیا از آنجایی  که هیچ آگاهی از مشی و هدف یک مبارزه نداشتند، آنرا به بی راهه بکشانند.

جنبشی که در دوران خفقان شکل گرفت و می رفت فراگیر شود با سرکوب دیکتاتوری مذهبی درخود شکست و از آنجایی که آفرینندگان آن به سردابهای رژیم منتقل شدند، وارثان آن با به حراج گذاردن این میراث آنرا بین کسانی تقسیم نمودند که یا سر در آخور رژیم داشتند و یا آنقدر از سیاست روز ایران به دور بودند که جنبش و رهایی تنها برایشان یک شعار بود.

میراث داران جنبش دانشجویی با واگذار کردن این حرکت به اصلاح طلبان حاکم ، این جنبش را از مسیر اصلی خود منحرف کردند و به جای آنکه با شکل دادن به این حرکت سرنگونی رژیم را هدف گیرند به مثابه اصلاح طلبان از رفرم داخلی سخن گفتند و این بار به ظاهر دانشجویان طلایه داران در پیش گرفتن این سیاست بودند.

برخی دیگر از دوستان با به خارج از کشور کشاندن جنبش کوشیدند تا با بازگذاشتن دست اپوزسیون در تبعید به جنبش شکل دهند که این شکل گیری تنها به جمع آوری امضا برای آزادی دانشجویان دربند و تلاش برای فراری دادن آنها محدود شد.

گرچه این تلاش ها به نوبه خود قابل تقدیر است اما هرگز نخواست و نتوانست خواستگاه و خط دهنده باشد.

میراثی که از جنبش دانشجویی پس از 18 تیر 78 باقی ماند آنقدر به این طرف و آن طرف کشیده شد تا سرانجام هر تکه از آن در گوشه ای پراکنده گشت.

کسانی که خود را وارثان بر حق جنبش می دانستند یا به گروه های طرفدار نظام پادشاهی متصل گشتند و یا سر از رسانه هایی درآوردند که تنها راه علاج ایران را حمله نظامی می دانند.

اگر براستی این دوستان در متن قیام دانشجویی بودند پس چطور به یکباره این چنین تغییر عقیده دادند آنهم بر سر موضوعی که نه تنها خود بلکه خانواده و وطنشان را نشانه می گیرد.

به همین دلیل برخی از نیروهای سنت زده ی اپوزسیون که هنوز در حال و هوای قیام 57 سیر می کنند می اندیشند که چرا آنها رهبر و هدایت کننده ی این جنبش نباشند؟

آنچه که من را به نوشتن این سطور واداشت بیانیه ی دکتر آرمان نوری بود که خودشان را رهبر جنبش سپید براندازی معرفی می کنند ، که به مناسبت سالروز 18 تیر نوشته اند. ایشان با تقارب کودتای نوژه که در 18 تیر 1359 رخ داد و جنبش 18 تیر 78 کوشیده اند تا 18 تیر را روز قیام ملی نام نهند و برای سرنگونی رژیم طرحی ریخته اند که در اینجا به مرور چند خط آن می پردازم:

موضوع :